Lieve onbekende

Lieve onbekende,

De behoefte om naar je te schrijven was groter dan het perfectioneren van mijn handschrift wat voor jou goed leesbaar zou moeten zijn. Voorlopig moet je het dus nog even doen met mijn digitale handschrift als ik naar je schrijf. Maar hé wat maakt jou dat uit, toch? Alles is op dit moment één grote puinhoop zowel in mijn leven als in mijn hoofd. Ik ben ontzettend bang en ontzettend verdrietig. De opmerking, het komt goed, blijf positief, die ik inmiddels de afgelopen 9 jaar heb moeten aanhoren, als goedbedoelde opmerking uiteraard, kan ik niet meer aanhoren. Natuurlijk komt het merendeel van wat je overkomt weer goed. En denk ik ook dat hetgeen wat mij overkomt een reden heeft. Alhoewel het niet altijd makkelijk is om het op deze manier te blijven relatieveren. Van het ene in het andere dieptepunt komen is nog te overzien. Maar als dit zoals bij ons nu al 9 jaar gebeurd dan houdt het een keer op. Het is onvoorstelbaar wat een mens aan kan.

Het is bizar te ervaren hoe twee dagen, met dezelfde naam, zo verschillend kunnen zijn. 1Ding hebben ze gemeen en daar is dan ook alles mee gezegd, het geen wat ze gemeen hebben is hun naam de donderdag. De indrukken die deze twee donderdagen hebben nagelaten zijn elkaars tegenpolen in alle opzichten. Afgelopen donderdag, de dag dat het AVL aangifte deed, was de welkome afwisseling voor de emotionele rollercoaster van de afgelopen dagen. Alles heeft een reden zeg ik altijd en voor mijn gevoel bestaat toeval niet. Misschien zeg ik wel dat alles een reden heeft zodat ik al deze shit kan relativeren zodat ik in staat ben om het aan te kunnen. Maar terwijl ik dit nu naar je schrijf denk ik wel dat de donderdag van 15 januari, anderhalve week geleden zo’n dag was waarvan ik denk, als jij mij de reden kan uitleggen waarom dit goed voor mijn persoonlijke groei zou moeten zijn, jij waarschijnlijk verder bent dan ik in mijn gedachten. Ik weet het niet. Ik weet even niks meer. Rob kreeg deze dag zijn hartkatheterisatie en waarbij wij zo positief als wij zijn uitgingen van dotteren werd onze positiviteit bruut aan de kant gezet door de uitspraak van de arts. Dotteren is geen optie meer. En moest ik aanhoren hoe het woord bypassoperatie de kamer vulde. Het liefst wilde ik op dat moment mijn beide handen tegen mijn oren aandrukken, heel hard. Ik ben geloof ik koffie gaan halen. Bypassoperatie, Ik wilde het gewoon niet horen en ik wil het nog steeds niet horen. Waarom moet juist Rob dit overkomen. Waarom moet ons dit overkomen. Iets wat mijn grootste angst is, is de waarheid geworden. En dat is dat rob ‘ziek’ is. Op zeer korte termijn zal hij worden opgenomen.

Je bent een hartpatiënt hoor ik mijzelf tegen hem zeggen. Iets wat nu dagelijks in mijn hoofd zit. Ik sta niet alleen meer op met de gedachte kanker. En merk ik dat ik de overbezorgde vrouw begin te worden die hem verbiedt om van alles te doen. Bel hem achter elkaar 17 keer op, daarbij niet wetende dat zijn geluid per ongeluk uitstaat. En voel ik dat de paniek op zo’n moment toeslaat en ik hem in gedachten dood op de grond zie liggen. Ik ben als de dood dat hij voor mijn voeten dood neervalt. Terwijl de kans van het dood neervallen natuurlijk achteraf ook had kunnen gebeuren. En dit is niet gebeurd. Dus de kans dat het nu gebeurd is net zo klein als daarvoor. Maar het feit blijft wel dat mijn kinderen nu twee ouders hebben die niet gezond zijn. En dat was en is mijn grootste angst. Want hierin ken ik wel degelijk nog de angst. Iets wat nooit is verdwenen. De angst voor mijn kanker heeft verschillende stadia’s doorgemaakt. Maar de angst om te ervaren dat rob ziek zou worden was iets dat altijd aanwezig was. En zoals ik bij mijn kanker kon zeggen dat ik daar die angst niet meer voor voelde omdat de kanker nu inmiddels in mijn leven was gekomen, gaat deze gedachte niet op voor de situatie waarin Rob zich nu bevind. Want als hem wat overkomt dan weet ik het echt niet meer. Het kan niet en het mag ook niet gebeuren. Deze gedachten drukken momenteel als een hele zware last op mijn schouders. Onze kinderen, ze zijn zo jong! En ze hebben al zoveel meegemaakt waardoor hun onbezorgdheid onbewust is afgenomen. Iets wat ik zo erg vind. Zelfs voor mijn oudste. De vraag wat als, komt weer regelmatig voorbij in mijn hoofd.

En natuurlijk weet ik dat ook deze operatie goed zal gaan. Het moet goed gaan. Maar weetje, nu hebben we gewoon te veel op ons bordje gekregen. Echt waar, elke dag sta ik positief op en bekijk ik de dag positief. Ook als het heel moeilijk is. Elke dag doe ik mijn best om er te zijn, om samen met rob alles 24 uur draaiende te houden. Dat is ook waar ik de kracht vandaan haal. De kracht zit hem in het woordje samen. Ik ben er voor hem en hij is er voor mij. Ik hoef niks te zeggen, het cliché in deze, één blik zegt genoeg gaat voor ons echt op. Hij kent mij door en door. Weet mij elke keer weer te raken, weet mij op te peppen als het moet en sleept hij mij overal doorheen. Zijn bijna lijfspreuk; zorgen maken heeft geen zin totdat het moment daar is om je daadwerkelijk zorgen te maken. Is iets wat ik van hem heb geleerd. Het heeft mij geleerd dat zorgen maken om iets mij niet verder brengt. Het verandert niks aan de situatie waarin je, je op dat moment bevind. Ik kan mijn energie beter bewaren voor als het moment daar is om met een helder bruikbaar plan te komen. Door op deze manier te denken en te handelen heeft hij mij geleerd om op deze manier om te gaan met mijn kanker. En juist nu kan ik het niet toepassen. Waarschijnlijk zal dat wel komen omdat hetgeen wat ik zo lief heb, nu de kwetsbare is in deze.

Wat hou ik van deze man!

Please follow and like us:

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *